12 december 2012 was haar laatste verjaardag. 88 Jaar is ze gworden.
Jarenlang was zij op zaterdag de gastvrouw bij Ashtown tijdens onze Open Huizen. Wat deed ze dat met plezier! Ze genoot van de vele ontmoetingen, de gesprekken en de gezelligheid die daarbij hoorde.
Ik vond het altijd bijzonder dat mijn moeder, toen al ruim in de tachtig, daar zo vanzelfsprekend aanwezig was.
Ze schonk koffie voor de wachtende klanten, deelde koekjes uit, maakte een praatje met iedereen en zorgde voor een warme, gastvrije sfeer.
Wanneer het druk was, nam zij zelfs nieuwe bezoekers mee voor een rondleiding door mijn huiskamer. Met enthousiasme vertelde ze over mijn iconen, mijn werk en liet ze vol trots het grote kerststaltafereel zien. Dat deed ze geweldig. Ik keek daar altijd met bewondering naar.
In de zomer van 2012 kregen we te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Deze sterke vrouw had het daar een paar dagen moeilijk mee, maar daarna aanvaardde ze haar lot. Geen klacht kwam over haar lippen. Gelukkig sloeg de behandeling goed aan en kregen we nog wat extra tijd samen.
Toen het drukke kerstseizoen van 2012 naderde, was ze, zodra het enigszins mogelijk was, weer van de partij. Tijdens de Open Dagen vervulde ze opnieuw haar rol als gastvrouw bij Ashtown. Maar diep van binnen wist ik dat dit onherroepelijk het laatste kerstseizoen zou zijn waarin zij erbij was. Dat besef maakte die dagen extra kostbaar.
Wat ben ik dankbaar voor alle mooie herinneringen die zij heeft achtergelaten. Haar warmte, haar belangstelling voor mensen en haar onverwoestbare levenslust leven voort in mijn gedachten. ❤️
Mijn werk brengt veel bijzondere ontmoetingen met zich mee. Dat vond mijn moeder altijd prachtig. Ze genoot van de verhalen, de gesprekken en de onverwachte gebeurtenissen die zich tijdens de Open Dagen voordeden.
Aan ons, haar kinderen, vertelde ze vaak over de tijd dat ze als jong meisje in dienstbetrekking was. Regelmatig kwamen daarbij dezelfde namen voorbij. Die verhalen kende ik bijna uit mijn hoofd.
In december 2012 kwam een man bij mij op zoek naar een engel voor zijn kerststal. Zijn achternaam kwam mij direct bekend voor. Het was dezelfde naam als van de familie waar mijn moeder rond 1950 had gewerkt. Ik wist natuurlijk niet zeker of er een verband was, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Daarom nodigde ik hem uit om op zaterdag langs te komen om een engel uit te zoeken.
Mijn moeder vertelde ik nog niets. Eerst wilde ik zeker weten dat mijn vermoeden klopte.
Toen de man die zaterdag aanbelde, vroeg ik hem waar zijn ouders vroeger hadden gewoond. Al snel bleek dat alles precies overeenkwam. Het was inderdaad het gezin waar mijn moeder jarenlang over had verteld.
De man zelf kon zich mijn moeder niet herinneren; hij was destijds nog maar een heel klein jongetje. Maar mijn moeder wist hem onmiddellijk te plaatsen. Ze vertelde hem allerlei details over die tijd, over zijn ouders, het huis en gebeurtenissen van vroeger. Het was alsof de jaren even wegvielen.
Wat een bijzondere ontmoeting was dat. Een onverwachte hereniging met een stukje van haar eigen verleden, op haar allerlaatste dag als gastvrouw bij Ashtown.
En op mijn netvlies zie ik nog dat ze aan het einde van die Open Huis-dag naar de voordeur liep, naar buiten wandelde en ons erf afliep. Terwijl ik haar nakeek, kon ik alleen maar denken:
"Dit is de laatste keer..."