Met een centimeter in de hand ben ik door het huis gegaan om te kijken waar nog ruimte was en hoe groot het werk mocht worden. Uiteindelijk kwam ik uit op 50 x 70 centimeter. Dat kon nog net. Mijn credo is tenslotte: voor mooi spul is altijd ruimte.

Of het ook echt mooi zou worden, wist ik toen nog niet. En eerlijk gezegd maakte dat niet eens zoveel uit. Als het niets werd, kon het altijd nog in de container. Dan had ik in ieder geval genoten van het proces en was mijn hoofd weer lekker leeg.

Al snel merkte ik dat ik de draai goed te pakken had. Als je met plezier een uur eerder uit bed stapt omdat je verder wilt met waar je mee bezig bent, dan weet je dat het goed zit.

Natuurlijk is het leven niet altijd rozegeur en maneschijn. Nergens eigenlijk. Juist daarom is creativiteit niet alleen een gave, maar ook een zegen. Jezelf helemaal kunnen verliezen in iets wat je maakt; hoe mooi is dat?

Aanvankelijk was ik heel georganiseerd begonnen, maar dat houdt bij mij nooit lang stand. Daarna werd het zoeken, kijken, passen, meten, iets kwijtraken en later weer terugvinden. Ondertussen probeerde ik rustig door te werken. Mijn grootste valkuil is dat ik altijd te snel naar het eindresultaat wil. Maar dit project leerde me opnieuw dat sommige dingen hun tijd nodig hebben.

Vertrouwen, geduld en overgave. Net als bij het schilderen.

Langzaam groeide het wandkleed. Eerst de grote vlakken, daarna de details. Steeds meer begon zichtbaar te worden wat ik voor ogen had.

En toen...Hij hangt!!

Van begin tot eind heb ik met ontzettend veel plezier aan dit wandkleed gewerkt. Het bedenken van het idee, het uitzoeken van de werkwijze, het verzamelen van de lapjes — alles was leuk om te doen.

Maar bovenal was het onderwerp gewoon te mooi.

Deze drie zijn het beste, liefste en mooiste wat mij is overkomen. Beter wordt het niet. 🥰

En al is mijn huis nog zo vol, voor dit wandkleed heb ik een prachtig plekje gevonden.