Ik heb iets goed te maken met Jacobus de Meerdere, de heilige die vooral bekend is van Santiago de Compostella.
Ooit had ik een klein Jacobusbeeldje in mijn bezit. Maar iedere keer als ik ernaar keek, dacht ik: wat ben jij toch oerlelijk! Het beeldje straalde voor mijn gevoel helemaal niets uit; een zielig figuur zonder kracht of pit. Uiteindelijk heb ik het zelfs weggegooid. 🙈
Maar Jacobus is mij blijven achtervolgen. Zó erg zelfs, dat ik nu lopend – in etappes – onderweg ben naar Santiago de Compostela.
Het is alsof hij af en toe op mijn schouder tikt en me eraan herinnert hoe ik ooit over hem heb geoordeeld. Karma misschien? 😅
Door een blessure gaat het wandelen momenteel niet zoals ik zou willen. Maar ik zet alles op alles om mijn wandeldoelen van dit jaar te halen. Naast fysiotherapie, dry-needling, krachttraining en andere oefeningen heb ik nóg iets bedacht dat mij moet helpen om Santiago de Compostella te bereiken zonder al te veel fysieke klachten.
"Lieve heilige Jacobus, ik doe mijn uiterste best om een mooi portret van u te maken. Helemaal volgens de traditionele iconografische technieken, met hier en daar een eigen twist, want dat kan ik nu eenmaal niet laten." 🙏
Tijdens het schilderen van een icoon heb ik geleerd dat geduld, vertrouwen en overgave onmisbaar zijn. Eigenlijk zijn dat precies de eigenschappen die ook passen bij onze reis naar Santiago.
En stiekem hoop ik natuurlijk wel op een beetje genade van Jacobus... Een beetje voor wat, hoort wat, toch?
Meer iconen uit mijn atelier bekijken? Je vindt ze hier.
Van een weggegooid Jacobusbeeldje naar een pelgrimstocht naar Santiago... Hoe die reis verloopt, stap voor stap, beschrijf ik op ons reis-BLOG: Sta op en wandel😊
Reactie plaatsen
Reacties