Deze foto is gemaakt tijdens een Open Huis-dag bij Ashtown. Mijn moeder was daar jarenlang gastvrouw op de zaterdagen dat wij bezoekers ontvingen. Dat deed ze met veel plezier. Ze zorgde voor koffie, thee en een koekje en maakte graag een praatje met de mensen die langskwamen.
Ze hield van gezelligheid en van drukte om zich heen. Het was bijzonder om haar daar te zien, want ze was toen al ruim in de tachtig. Toch was ze altijd geïnteresseerd in de bezoekers en genoot ze van de gesprekken. Als het druk was, gaf ze zelfs rondleidingen door mijn huiskamer. Ze vertelde over mijn iconen, mijn werk en liet dan met veel enthousiasme, het door mij gemaakte, kerststaldiorama zien.
In de zomer van 2012 bleek dat ze ongeneeslijk ziek was. Dat nieuws kwam hard aan, maar na de eerste schrik accepteerde ze haar situatie. Ze klaagde niet en probeerde het leven te nemen zoals het kwam. Gelukkig sloeg de behandeling goed aan, waardoor we nog wat extra tijd met haar kregen.
Toen het kerstseizoen van 2012 begon, wilde ze graag weer aanwezig zijn tijdens de Open Dagen. Ik besefte toen dat dit haar laatste seizoen als gastvrouw bij Ashtown zou zijn.
Mijn moeder genoot altijd van de bijzondere ontmoetingen die mijn werk met zich meebracht. Zelf vertelde ze vaak over de tijd dat ze als jong meisje in dienstbetrekking was. Sommige families en namen uit die periode kwamen regelmatig terug in haar verhalen.
In december 2012 kwam er een man langs die een engel zocht voor zijn kerststal. Zijn achternaam kwam mij bekend voor. Mijn moeder had rond 1950 gewerkt bij een familie met dezelfde naam. Ik vroeg hem of hij op zaterdag terug wilde komen en vertelde mijn moeder nog niets, omdat ik niet zeker wist of het om dezelfde familie ging.
Toen hij die zaterdag binnenkwam en vertelde waar zijn ouders vroeger hadden gewoond, bleek dat inderdaad het geval te zijn. Hij kon zich mijn moeder niet herinneren, omdat hij toen nog heel jong was geweest. Mijn moeder wist echter nog verrassend veel over die tijd.
Het werd een bijzonder gesprek en voor haar was het een mooie ontmoeting uit een ver verleden.
Achteraf gezien voelt het als een bijzonder toeval dat dit gebeurde op de laatste Open Huis-dag waarop zij aanwezig was als gastvrouw.
Ik herinner me nog goed dat ze na afloop naar huis ging en dat ik dacht: dit was waarschijnlijk de laatste keer.
Op 12 december 2012 vierden we haar laatste verjaardag. In 2013 overleed ze, 88 jaar oud.
Inmiddels ben ik zelf Beppe geworden. Dat had ik haar graag nog willen laten meemaken.
Soms denk ik aan hoe zij de coronaperiode zou hebben beleefd. Ik vermoed dat ze er nuchter mee zou zijn omgegaan. Mensen van haar generatie hadden immers crisisjaren, armoede en oorlog meegemaakt. Zij wisten dat moeilijke tijden bij het leven kunnen horen en dat je daar zo goed mogelijk mee om moet gaan.
Het is goed zo; 88 jaar is tenslotte een prachtige leeftijd. Toch had ik haar zo graag mijn kleinkinderen willen laten zien. En het feit dat ik nu portretten schilder..... (Nou ja, als er één kritiek kon leveren :-)))
Wat zou ze hebben genoten van het feit dat ik ieder jaar meeloop met de Nijmeegse Vierdaagse! Ik zie haar zo voor me: iedere dag plat voor de televisie, vol spanning en enthousiasme meekijkend. Ze zou geen moment hebben willen missen en na afloop trots hebben verteld aan iedereen die het maar horen wilde dat haar dochter de Vierdaagse weer had uitgelopen.
- Toen mijn vader overleed, pakte mijn Mem na een aantal weken haar leven weer op. Zo werd Kantklossen haar grote hobby. Ze maakte prachtige dingen, waaronder dit kerst-tafereel voor mij. Het is een mooie herinnering aan haar en aan de manier waarop zij met tegenslagen omging.
Want wat ik van mijn moeder geleerd heb, is dat je in moeilijke tijden iets moet gaan doen waar je je aandacht op kunt richten. Dat geeft afleiding en helpt je om verder te gaan.
Blijf niet zitten maar DOE iets!